Βασίλι Κολτασώφ και Μπόρις Καγκαρλίτσκι: Θα εγκαταλείψει ο Πούτιν τους αντάρτες της Ανατολικής Ουκρανίας;

Παραθέτουμε τη μετάφραση του παρακάτω άρθρου http://links.org.au/node/4119 στα πλαίσια της λειτουργίας του blog και ως χώρου διαλόγου και φιλοξενίας απόψεων γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Οι απόψεις του εκάστοτε αρθρογράφου δεν απηχούν αναγκαία τις απόψεις της Καμπάνιας.

Βασίλι Κολτασώφ και Μπόρις Καγκαρλίτσκιi: Θα εγκαταλείψει ο Πούτιν τους αντάρτες της Ανατολικής Ουκρανίας;

Φαίνεται ότι οι ρωσικές αρχές έχουν βρει έναν τρόπο συνεννόησης με τη Δύση. Οι Φιλελεύθεροι έχουν γίνει πιο ισχυροί και καθοδηγούν τις διαπραγματεύσεις ii. Είναι έτοιμοι να κάνουν παραχωρήσεις και δεν βλέπουν κανένα πρόβλημα στο να θυσιάσουν τη Νοβορωσία, και αν είναι απαραίτητο, ακόμα και τα συμφέροντα της ίδιας της Ρωσίας. Παραμένει μόνο ένα ερώτημα: ποιος θα κόψει το κεφάλι του Προέδρου της Ρωσίας και θα το προσφέρει σε μια πιατέλα στις ΗΠΑ;

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης για τερματισμό των «πολεμικών κυρώσεων» και την επίλυση της κρίσης στην Ουκρανία προχωρούν με μεγάλη επιτυχία. Αυτό ειπώθηκε από τον Οκτώβριο στις συνομιλίες των Υπουργών Οικονομικών των G20 στις ΗΠΑ. Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρώφ συζήτησε το θέμα με την Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι. Το ουκρανικό ζήτημα θα είναι ένα σημαντικό θέμα για πολλούς από τους συμμετέχοντες στη σύνοδο κορυφής των G20 στην Αυστραλία.

Παρά το γεγονός ότι οι ρωσικές αρχές αρνούνται ότι θα ζητήσουν την ανάκληση των κυρώσεων, οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη για το θέμα αυτό. Ήταν ακριβώς γι αυτό που η Μόσχα ξεκίνησε το διάλογο με τη Δύση, μείωσε τις επικρίσεις για το καθεστώτος του Κιέβου, έδωσε χρόνο στις στρατιωτικές δυνάμεις του τελευταίου για να ανασυνταχθούν, συμφωνώντας στο Μινσκ με την κατάπαυση του πυρός και μπλοκάροντας τη παράδοση των πυρομαχικών στην Νοβορωσία. Υποχρέωσε επίσης τους εξαρτημένους πολιτικούς ηγέτες του Ντόνετσκ να δεχθούν τις συμβιβαστικές αποφάσεις που τους χαστούκιζαν με τη μονόπλευρη συνθηκολόγηση. Οι μαχόμενοι στρατιωτικοί διοικητές και ο λαός του Ντονμπάς δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν αυτούς τους όρους, αλλά η ρωσική ελίτ δεν το γνωρίζει ακόμη, δεδομένου ότι έχει μια κακή κατανόηση του τι ακριβώς σημαίνει η έννοια «ο λαός».

Ήδη από τον Αύγουστο ο πρέσβης της Ε.Ε. στη Μόσχα παρατήρησε ότι οι κυρώσεις θα μπορούσαν να ανακληθούν. Οι συνομιλίες στο Μινσκ έδειξαν ότι οι ρωσικές αρχές είχαν ήδη αρχίσει διαπραγματεύσεις με τους δυτικούς εταίρους τους και ήταν έτοιμες για παραχωρήσεις. Η καλή θέληση της Μόσχας εκφράστηκε με τις μειώσεις στην προμήθεια των όπλων προς την Νοβορωσία, με την εκκαθάριση της πολιτικής ηγεσίας της και την αποστασιοποίηση από τους στρατιωτικούς ηγέτες της. Ο ρόλος της Μόσχας είναι σημαντικός στην αποδυνάμωση των αμυντικών δυνατοτήτων των εξεγερμένων χωρών. Εάν οι συνομιλίες με τη Δύση προχωρήσουν με επιτυχία, τότε η ρωσική ηγεσία θα «παραχωρήσει»: θα επιτρέψει στα στρατεύματα της κυβέρνησης του Κιέβου να ξεκινήσουν μια νέα επίθεση, αφήνοντας τον αγωνιζόμενη Νοβορωσία χωρίς υποστήριξη.

Η προεδρική διοίκηση και η κυβέρνηση συνεργάζονται αρμονικά, χωρίς εμφανείς αντιθέσεις. Όλα δείχνουν μια νέα ενίσχυση του στρατοπέδου των Φιλελευθέρων μέσα στο καθεστώς, καθώς και στην αποδοχή από τον Βλαντιμίρ Πούτιν του συνολικού σχεδίου των Φιλελευθέρων». Και το φταίξιμο καταλογίζεται στην οικονομική κατάσταση, στις αγορές, στα χρηματοοικονομικά προβλήματα και στους φόβους των ελίτ.

Το φθινόπωρο οι παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου απρόσμενα βυθίστηκαν απότομα. Στα μέσα Οκτωβρίου η τιμή του βαρελιού του «μαύρου χρυσού» έπεσε σε US $ 85. Η οικονομική κατάσταση της Ρωσίας επιδεινώθηκε γρήγορα, αλλά κανείς στην κυβέρνηση δεν προτίθεται να αλλάξει τακτική. Παρά το γεγονός ότι, στην πραγματικότητα, ακριβώς αυτή η πορεία – πολύ πριν οι οικονομικές κυρώσεις ωθήσουν τη Ρωσία για τις δικές της οικονομικές κυρώσεις – είναι η βασική αιτία για τις σημερινές δυσκολίες. Οι κυβερνητικοί κύκλοι υπολογίζουν την παγκόσμια αγορά και αρνούνται να αναπτύξουν την εσωτερική αγορά, που θα σήμαινε την αναζήτηση μιας κοινωνικής συμφωνίας (παραχωρήσεις προς τους εργαζομένους). Η μείωση των εισαγωγών υπέρ της εγχώριας παραγωγής και μια ριζική αλλαγή του προσωπικού παραμένουν απλώς θέματα για συζήτηση. Η πραγματική δουλειά της κυβέρνησης κατευθύνεται προς μια συνδιαλλαγή με τη Δύση, προκειμένου να διατηρηθεί η νεοφιλελεύθερη πορεία.

Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. και τις άλλες κυβερνήσεις έχουν αποδειχθεί να είναι αποτελεσματικές. Αλλά δεν ήταν επειδή αυτές υπονόμευσαν την οικονομία, αλλά επειδή φόβισαν τις ελίτ. Ανέδειξαν την οικονομική ευπάθεια της άρχουσας τάξης της Ρωσίας. Ήταν ακριβώς η πτώση των τιμών των πρώτων υλών στην παγκόσμια αγορά, που έδωσε το σήμα στις ελίτ ότι η περαιτέρω ανταλλαγή των κυρώσεων ήταν επικίνδυνη. Ο περιορισμός των παραδόσεων των ρωσικών προϊόντων στην ευρωπαϊκή αγορά θα έρχονταν σε αντίθεση με τους κανόνες του ΠΟΕ. Αλλά η επιβολή τέτοιων κυρώσεων είναι απολύτως δυνατή σε συνθήκες πτώσης της ζήτησης και αύξησης του ανταγωνισμού. Οι ΗΠΑ επέτρεψαν οι υδρογονάνθρακες του Ιράν να μεταφέρονται στην Ευρώπη και η Μόσχα χαμήλωσε τους τόνους της – εγκατέλειψε τις θέσεις της και σκοπεύει να διαπραγματευθεί με αντάλλαγμα τη σταθερότητα. Αλλά αν το κράτος βασίζει την οικονομική πολιτική του στην εξαγωγή των πρώτων υλών, δεν πρόκειται ποτέ να είναι, ούτε ανεξάρτητο ούτε ένας πραγματικά ισχυρός παίκτης στη διεθνή πολιτική.

Όσο και αν μας μιλάνε για το «ρωσικό ιμπεριαλισμό», η σύγχρονη Ρωσία είναι πάνω απ’ όλα μια εξαρτημένη, περιφερειακή χώρα, της οποίας η άρχουσα τάξη δεν επιθυμεί να πραγματοποιήσει ένα μετασχηματισμό που θα καταστήσει δυνατή την πραγματική ανεξαρτησία και επιρροή στον κόσμο – γιατί αυτοί οι μετασχηματισμοί αναπόφευκτα θα ήταν βλαβεροί για τα συμφέροντα της σύγχρονης ελίτ. Τουλάχιστον, για τα συμφέροντα ενός σημαντικού τμήματός της.

Οι ρωσικές αρχές έχουν ήδη καταστήσει σαφές στις ΗΠΑ και την Ε.Ε., ότι απορρίπτουν κάθε ενδεχόμενο η εξέγερση να είναι νικηφόρα σε όλη την Ουκρανία. Το περιόρισαν στα κατεχόμενα εδάφη από τις πολιτοφυλακές. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ο κύριος πολιτικός σύμβουλος του Κρεμλίνου, ο Βλαντισλάβ Σουρκόφ, εργάστηκε για την εκτόνωση της επανάστασης στο Ντονμπάς. Όμως με τη βοήθεια του καθεστώτος του Κιέβου και της επικείμενης συμφωνίας με τη Δύση, δεν τα κατάφερε. Η άλλη πλευρά δεν έκανε δεκτό το αντι-σχέδιο. Στη Μόσχα αποφάσισαν ότι έχουν να αντιμετωπίσουν δύο προβλήματα: τους υπερβολικά πιστούς στις αρχές τους «Colorados» [ουκρανική αργκό για τους μαχητές του Ντονμπάς] και τις ΗΠΑ. Μέσα στη κυβέρνηση, οι υποστηρικτές του αγώνα σταδιακά εξασθένησαν. Ο Πούτιν σχεδίασε έναν εσωτερικό συμβιβασμό, η ουσία του οποίου είναι: διαπραγματεύσεις και παραχωρήσεις, προκειμένου να εξομαλυνθούν οι σχέσεις με τη Δύση.

Να θυσιάσουν τη Νοβορωσία, να στηριχθούν στους ευρωπαϊκούς κυρίαρχους κύκλους και να κατευνάσουν τις ΗΠΑ – αυτό είναι το σημερινό σχέδιο των εγχώριων ελίτ, προκειμένου να τερματιστεί η σύγκρουση. Το καταλαβαίνουν πολύ καλά αυτό στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον και εισέρχονται βήμα-βήμα στο παιχνίδι των διαπραγματεύσεων με τη Μόσχα. Όμως, ενώ η ρωσική άρχουσα τάξη προσπαθεί μόνο να υπερασπιστεί τις θέσεις και τα περιουσιακά της στοιχεία στη Δύση, το βορειοαμερικανικό και το ευρωπαϊκό κεφάλαιο χρειάζονται να κάνουν κέρδη σε βάρος της Ρωσίας. Αυτό περιλαμβάνει όχι μόνο την πλήρη κατάληψη της Ουκρανίας, επιτρέποντας την επίσημη διατήρηση της Κριμαίας από τη Μόσχα, αλλά και της προσβασιμότητα στην αγορά της Ρωσίας, τα περιουσιακά της στοιχεία και τις πρώτες ύλες.

Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. γνωρίζουν ότι οι ισχυρές κυβερνήσεις στη Ρωσία είναι το προϊόν της ανάπτυξης των ισχυρών επιχειρήσεων και των οργανώσεών τους. Η παρουσία ενός ισχυρού θεματοφύλακα και μιας κυβέρνησης στην σημερινή κατάσταση επιτρέπει στις επιχειρήσεις να ανταγωνίζονται πιο αποτελεσματικά και να αναπτύσσονται. Έτσι, οι κυρώσεις προορίζονται να διαιρέσουν το ρωσικό κεφάλαιο, ενώ οι διαπραγματεύσεις και οι παραχωρήσεις αποδυναμώνουν το κρατικό μηχανισμό που εμποδίζει την δυνατότητα της Δύσης να προπαγανδίζει μέσα στο πληθυσμό την αλλαγή του καθεστώτος. Μια μακρά διαδικασία διαπραγματεύσεων μεταξύ της Μόσχας και των εταίρων της θα πρέπει να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις θέσεις των γραφειοκρατών-φιλελευθέρων. Είναι πιθανό να αποκτήσουν μεγαλύτερη σημασία στα μάτια των μεγάλων επιχειρήσεων. Στη συνέχεια, η Δύση θα θέσει το ζήτημα της απομάκρυνσης του διαιτητή της ρωσικής πολιτικής, του Βλαντιμίρ Πούτιν, σαν αναξιόπιστου στα μάτια του «πολιτισμένου κόσμου».

Η Δύση ζητά το κεφάλι του Πούτιν χωρίς να γίνει ανατροπή. Δεν είναι μόνο ζήτημα κύρους για τους Δυτικούς πολιτικούς, οι οποίοι έχουν ήδη στοχοποιήσει το Ρώσο πρόεδρο, και τώρα πρέπει να ολοκληρώσουν το σχέδιο για τη τελευταία νίκη πάνω στο τελευταίο δικτάτορα, όπως έχει συμβεί με τον προηγούμενο. Το ζήτημα της εξουσίας στη Ρωσία έχει επίσης και μια πιο πρακτική σημασία. Δεν είναι ακριβώς αυτό, όπως το περιγράφει ο φιλελεύθερος τύπος. Σε καμία περίπτωση ο Πούτιν δεν μοιάζει με ένα μοναχικό ηγεμόνα που παίρνει σκληρές ​​αποφάσεις. Αντίθετα, η δύναμή του βασίζεται στο συμβιβασμό, στην ισορροπία των δυνάμεων και στην οικοδόμηση μιας συλλογικής κυβέρνησης της χώρας – ένα ολιγαρχικό καθεστώς από την ίδια τη φύση του, είναι ασυμβίβαστο με την προσωπική εξουσία.

Αλλά είναι ακριβώς η μετριοπάθεια του Πούτιν και η ικανότητά του να διατηρήσει μια ισορροπία μέσα στις ελίτ, να ικανοποιεί και να καθησυχάζει τον καθένα, να ακούει όλους και να προσπαθεί να ανταποκρίνεται σε όλα τα συμφέροντα που υποστηρίζουν τον ηγετικό ρόλο του, η ίδια η βάση της «σταθερότητάς» του που έχει γίνει η σημαντικότερη αδυναμία του.

Για τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. δεν είναι μόνο σημαντικό να σταματήσει η διαδικασία της μετασοβιετικής ολοκλήρωσης που έχει αρχίσει η Μόσχα, ή να σταματήσει την εδαφική, εμπορική και βιομηχανική αναγέννηση της Ρωσίας. Επίσης, ζωτικής σημασίας για τη Δύση είναι να καταστρέψει το σύστημα των συμβιβασμών ανάμεσα στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους που συνδέονται με τον Πούτιν. Σύμφωνα με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε., δεν πρέπει να ακούγονται πλέον όροι όπως, «θιασώτες του ρωσικού κόσμου» και «αντικατάσταση των εισαγωγών». Η ρητορική της εξουσίας πρέπει να εκκαθαριστεί από τέτοια επικίνδυνα θέματα. Το καθεστώς στη Ρωσία πρέπει να γίνει πιο φιλελεύθερο και ανοιχτά φιλο-δυτικό, και τα οικονομικά του σταθερά περιφερειακά.

Αυτό είναι το σχέδιο της φιλελεύθερης επανάστασης. Ο Πούτιν δεν έχει κανένα «πονηρό σχέδιο» με το οποίο θα αντιπαρατεθεί και θα αντισταθμίσει τις κινήσεις από τη Δύση. Ούτε υπάρχει προγραμματισμός για καμία «ριζική αλλαγή του προσωπικού από τον Πρόεδρο». Μια ριζική αλλαγή του προσωπικού δεν μπορεί να εκτελεστεί, όταν αφήνει όλα τα κρίσιμα ζητήματα ανέγγιχτα και ενισχύει τις θέσεις εκείνων των παικτών που είναι προφανώς σε αντίθεση με την επίσημη γραμμή.

Ένα παλιό ρωσικό παραμύθι για τους κακούς βογιάρουςiii που περιβάλλουν ένα καλό τσάρο έχει σήμερα περισσότερο νόημα από ό, τι κατά τη διάρκεια των χρόνων της φεουδαρχικής μοναρχίας. Από το γεγονός ότι ο τσάρος δεν μπορούσε να ορίσει βογιάρους του, οι οποίοι κληρονόμησαν τις θέσεις τους. Αλλά σε μια δημοκρατία, ακόμη και σε μια τέτοια παράξενη χώρα που μοιάζει με τον τσαρισμό, όπως συμβαίνει στη χώρα μας, ο πρόεδρος διορίζει και επιβεβαιώνει τους αξιωματούχους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι «ο δημοκρατικός τσάρος» δεν έχει προβλήματα με βογιάρους του. Είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Για τον Πούτιν είναι απλά αδύνατο να συγκεντρώσει μια συνεκτική, πιστή και ικανή ομάδα – η οποία να επιβεβαιώνει ότι η εξουσία του απέχει πολύ από εκείνη ενός τσάρου.

Για όλα αυτά, υπάρχει ένα φιλελεύθερο σχέδιο εναντίον του Πούτιν και του συστήματος εξουσίας που διαμορφώνεται γύρω από αυτόν. Και η μεγάλη ατυχία είναι ότι προφανώς ο ίδιος ο Πούτιν συμμετέχει σε αυτό. Με την άρνησή του να διορθώσει την οικονομική πολιτική του 2012-2014 δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ενός «δευτέρου κύματος» κρίσης στη Ρωσία. Το υπουργικό συμβούλιο του Ντμίτρι Μεντβέντεφ και η Κεντρική Τράπεζα με επικεφαλής τον Ελβίρα Nabiulina άνοιξε την πόρτα στην οικονομική ύφεση πολύ πριν από την πτώση των διεθνών τιμών του πετρελαίου. Αυτοί παγίωσαν ακόμα περισσότερο το περιφερειακό χαρακτήρα της εγχώριας οικονομίας των πρώτων υλών, καθιστώντας την ευάλωτη σε κυρώσεις από τις ΗΠΑ και τους εταίρους της, και στη συνέχεια άρχισαν να κάνουν παραχωρήσεις.

Η Δύση προτίθεται να παίξει ένα παιχνίδι εξουσίας στις μακρές διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα. Μπορεί να επιδείξει ζήλο και ακαμψία και ως εκ τούτου τα γεγονότα δεν θα πάνε ακριβώς όπως τα είχε προγραμματίσει. Το ίδιο συνέβη και στην Ουκρανία. Ωστόσο, οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. κατανοούν ότι οι Ρώσοι φιλελεύθεροι είναι σήμερα πιο ισχυροί και θα αναζητήσουν πεισματικά ένα συμβιβασμό. Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ έχει ήδη δηλώσει ότι μια «επανεκκίνηση των σχέσεων» απαιτεί μια επιστροφή στις «αρχικές θέσεις», δηλαδή, στις κανονικές εμπορικές συναλλαγές χωρίς κυρώσεις. Για το σκοπό αυτό ότι η άρχουσα τάξη θα κάνει οτιδήποτε, ειδικά εάν η κατάσταση περιπλέκεται από οικονομικούς παράγοντες. Εάν μια επίλυση του ζητήματος με τη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ απαιτεί τον αποκεφαλισμό του Πούτιν, το ζήτημα θα πρέπει να επιλυθεί έτσι.

Η Ρωσία όμως δεν είναι μια μπανανία ή μια μικρή χώρα της Ανατολικής Ευρώπης, όπου μπορεί κανείς να απλά να οργανώσει μια «πορτοκαλί επανάσταση», συγκεντρώνοντας κάμποσες χιλιάδες ακτιβιστές της «κοινωνίας των πολιτών» σε μια από τις κεντρικές πλατείες. Μόνο ο ίδιος ο Πούτιν μπορεί να αποκεφαλίσει τον Πούτιν για τις ΗΠΑ – και σε καμία περίπτωση αξιοποιώντας μία μόνο απροσεξία.

Οι Ρώσοι «πατριώτες» ονειρεύονται επίμονα ότι θα πείσουν τον σημερινό πρόεδρο να μιμηθεί τον Στάλιν ή τον Ιβάν τον Τρομερό. Οι φιλελεύθερη διανόηση και το εύπιστο δυτικό κοινό φοβούνται με αυτή την ιδέα. Εν τω μεταξύ η κυβέρνησή μας κάθε μέρα όλο και περισσότερο μοιάζει με έναν εντελώς διαφορετικό προκάτοχό, τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Έναν πολιτικό, που τρόπος του λέγειν, έβαλλε τη σφραγίδα του στο συμβιβασμό.

Γίνεται κάθε μέρα πιο φανερό ότι ωριμάζει η προοπτική για μια φιλελεύθερη Κρατική Επιτροπή Έκτακτης Ανάγκηςiv. Το θέμα δεν έχει ακόμη αποφασιστεί, αλλά το δράμα έχει ήδη αρχίσει. Οι Φιλελεύθεροι γνωστοποιούν το τελετουργικό της θυσίας των θυμάτων. Θα θυσιάσουν τη συναλλαγματική ισοτιμία του ρουβλίου και τις κοινωνικές πολιτικές. Θα θυσιάσουν τη Νοβορωσία. Θα θυσιάσουν την αξιοπρέπεια της χώρας. Θα θυσιάσουν τις δυνατότητες για την ανάπτυξη της ρωσικής κοινωνίας. Είναι ακόμη έτοιμοι να θυσιάσουν αυτό που προστάτευε το σύστημα για πολλά χρόνια. Ωστόσο, όλα αυτά δεν πρόκειται να αποφέρουν καρπούς, επειδή μόνο μια διαφορετική πορεία μπορεί να σώσει τη Ρωσία από την οικονομική καταστροφή.

Και κανένας δεν θα πρέπει να ξεγελαστεί: αν η φιλελεύθερη επανάσταση γίνει πραγματικότητα, οι δημιουργοί της θα μάθουν γρήγορα πόσο σωστή είναι η φράση «Η Ουκρανία δεν είναι η Ρωσία». Σε αντίθεση με τη γειτονική Ουκρανία, η Ρωσία με την εξαίρεση της πρωτεύουσάς της θα μετατραπεί ολόκληρη σε ένα Ντονμπάς.

i Ο Βασίλι Koltashov είναι επικεφαλής του Κέντρου Οικονομικών Ερευνών της Μόσχας, που ανήκει στο Ινστιτούτο της Παγκοσμιοποίησης και των Κοινωνικών Κινημάτων (IGSO). Ο Μπόρις Kagarlitsky είναι ο διευθυντής του IGSO.

ii «Φιλελεύθεροι» σύμφωνα με τη ρωσική έννοια είναι αυτοί που συμμερίζονται τις απόψεις των δεξιών νεο-φιλελεύθερων της Δύσης. Παραδοσιακά, οι ήρωες των ρώσων φιλελεύθερων περιλαμβάνουν τη Μάργκαρετ Θάτσερ, το Ρόναλντ Ρήγκαν και κατά περίπτωση, το δικτάτορα της Χιλής Αουγκούστο Πινοσέτ. Ένα μικρό, απομονωμένο ρεύμα στη ρωσική κοινωνία γενικά, οι φιλελεύθεροι έχουν επιρροή σε μεγάλους επιχειρηματικούς κύκλους και συνιστούν μια σημαντική φράξια στο εσωτερικό της διοίκησης Πούτιν.

iii Οι βογιάροι ήταν ισχυροί ευγενείς που διεκδίκησαν την εξουσία με τους Ρώσους τσάρους του μεσαίωνα. Η επιρροή τους τελικά συντρίφθηκε από τον τσάρο Πέτρο Β ‘στις αρχές του 18ου αιώνα.

iv Η αναφορά είναι για την Κρατική Επιτροπή της Κατάστασης Έκτακτης Ανάγκης, η οποία σχηματίστηκε από ηγέτες και κρατικούς αξιωματούχους της σκληρής γραμμής του Κομμουνιστικού Κόμματος που έδωσαν για λίγο έναν αγώνα για την εξουσία κατά τη διάρκεια του αποτυχημένου πραξικοπήματος κατά του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ τον Αύγουστο του 1991.

Advertisements

About solidarity2014

καμπάνια αλληλεγγύης στον αντιφασιστικό αγώνα στην Ουκρανία
This entry was posted in Απόψεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s