«Η ειρήνη θα έρθει στο Ντονμπάς μόνο μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Κιέβου»

Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε τη συνέντευξη που έδωσε η Τατιάνα Ριμπάλκο, πολεμίστρια της Ταξιαρχίας Φάντασμα, στον Αλεξέι Άλμπου της Μποροτμπά. Η Τατιάνα από τη Μαριούπολη δε σήκωσε τα χέρια ψηλά αφότου αφέθηκε ελεύθερη από τα μπουντρούμια βασανιστηρίων του Κιέβου. Πήγε ως εθελόντρια στην Ταξιαρχία Φάντασμα.

Αλεξέι Άλμπου (ΑΑ): Πες μου για εσένα. Ποια ήσουν πριν από τον πόλεμο, τι έκανες;

Τατιάνα Ριμπάλκο (TR): Πριν από τον πόλεμο, δούλευα στο εργοστάσιο χάλυβα της Μαριούπολης, μέχρι τη στιγμή που με συνέλαβαν. Από το 2010 είχα διατελέσει μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος [της Ουκρανίας, ΚΚΟυ], και είχα εκλεγεί επανειλημμένα στη θέση του γραμματέα του πυρήνα του Κόμματος, μέλος και βοηθός γραμματέα της Περιφερειακής Επιτροπής.

Το Φλεβάρη του 2014 έγινα αρχηγός της Αντιφασιστικής Επιτροπής της πόλης. Πήρα μέρος σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Επίσης, από τον Απρίλη του 2014, ήμουν μέλος της πρωτοβουλίας μιας ομάδας βουλευτών της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ στη Μαριούπολη. Έγινα μέλος της επιτροπής πόλης μετά το δημοψήφισμα στις 11 Μάη 2014. Από τον Ιούνη μέχρι και την ημέρα της απαγωγής μου, μάζευα ανθρωπιστική βοήθεια (τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα) για τα παιδιά μας που πολεμούσαν στην πολιτοφυλακή. Ωστόσο, οι άνθρωποι έφερναν μόνο λίγα – στην κατεχόμενη από τον ουκρανικό στρατό πόλη, το να κάνουν κάτι τέτοιο ήταν επικίνδυνο. Με άλλα λόγια, ακόμη και κάτω από την πίεση των Ουκρανών εθνικιστών, συνεχίσαμε να αγωνιζόμαστε για τη λαϊκή εξουσία ενάντια στους ναζί και τους μπράβους τους.

sam_0215-768x1024

ΑΑ: Πώς σε συνέλαβαν;

TR: Πήγα να δουλέψω στη νυχτερινή βάρδια. Μόλις 10 μέτρα από το σπίτι μου, ένα «Gazelle» ήρθε κατά πάνω μου. Άγνωστοι έριξαν μια σακούλα πάνω από το κεφάλι μου, μου πέρασαν χειροπέδες και με έσυραν στο αυτοκίνητο. Στη διαδρομή ήμουν άσχημα χτυπημένη. Σταματήσαμε αρκετές φορές, με έβγαζαν έξω, με έβαζαν να γονατίσω και με χτυπούσαν ξανά. «Θα εκτελεστείς.» Όπως έμαθα αργότερα, ήταν νεοναζί από το τάγμα Αζόφ.

Όταν με πήγαν στο στρατόπεδό τους, που βρισκόταν στο έδαφος του αεροδρομίου της Μαριούπολης, με πέταξαν σε ένα κελί πλάτους 1 μέτρου, μήκους 2 μέτρων και ύψους 2 μέτρων. Την ίδια μέρα, χωρίς να αφαιρέσουν τη σακούλα και τις χειροπέδες, με πήγαν για ανάκριση. Η ανάκριση ήταν βάναυση: με κρεμούσαν, με έπνιγαν σε δεξαμενές νερού, με βασάνιζαν με ηλεκτροσόκ. Με χτυπούσαν σε ολόκληρο το σώμα μου, ειδικά στο κεφάλι. Με πήραν από εκεί «για να με τουφεκίσουν» (μου  είχαν κολλήσει ένα πολυβόλο στην κορυφή του κεφαλιού μου προσομοιώνοντας την ποινή) και με φυλάκισαν σε ένα λάκκο με πτώματα. Αυτό διήρκεσε 10 μέρες, και στη συνέχεια με παρέλαβε η SBU [Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας]. Η SBU με κατηγόρησε για «προδοσία», «τρομοκρατία» και «σεππαρατισμό».

ΑΑ: Ποιες ήταν οι συνθήκες κράτησης των αιχμαλώτων πολέμου και των πολιτικών κρατουμένων;

TR: Όπως είπα και προηγουμένως, πέρασα τις πρώτες δέκα ημέρες στο στρατόπεδο του τάγματος Αζόφ. Εκεί μου έδιναν φαγητό μια φορά την ημέρα και με βασάνιζαν. Αναγκαζόμουν να κοιμάμαι σε ένα τσιμεντένιο πάτωμα.

Τότε, ήμουν στη φυλακή για 56 ημέρες. Η αναλογία κρατουμένων / φρουρών των φυλακών ήταν φυσιολογική. Η SBU με πήγαινε για ανάκριση. Εκεί δε με χτυπούσαν, αλλά με πίεζαν πολύ ψυχολογικά και με εκβίαζαν.

 

sam_0210-1024x768

ΑΑ: Πώς κατάφερες να βγεις;

TR: Μετά τις διαπραγματεύσεις στο Μινσκ το Δεκέμβρη του 2014, είχα εγγραφεί στον κατάλογο για την ανταλλαγή αιχμαλώτων πολέμου. Η ανταλλαγή έλαβε χώρα στην περιοχή της Yasinovataya (ΛΔ Ντονιέτσκ). Θέλω να πω λίγα λόγια για τη στάση απέναντι στους κρατούμενους. Αναφέρονταν σε εμάς ως βοοειδή και ακόμη χειρότερα. Μας μετέφεραν στο σημείο ανταλλαγής σε αποπνικτικά λεωφορεία, αλυσοδεμένους με χειροπέδες και δεμένους με ταινία στα καθίσματα.

Μαζί μας κατά την ανταλλαγή ήταν τέσσερις βαριά τραυματισμένοι πολιτοφύλακες –  καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής (η οποία διήρκεσε 20 ώρες), τα παιδιά πονούσαν και δεν τους δόθηκε καμιά βοήθεια. Το χειρότερο ήταν ότι οι κρατούμενοι με τους οποίους μάς αντάλλαξαν περπατούσαν σαν να έβγαιναν από κανένα θέρετρο, ενώ εμείς ήμασταν όλοι κακοποιημένοι και τσακισμένοι.

 

ΑΑ: Τι κάνεις τώρα;

TR: Τώρα είμαι μια στρατιωτίνα της Ταξιαρχίας Φάντασμα, διοικώ το στρατιωτικό κοιτώνα.

 

ΑΑ: Κατά τη γνώμη σου, γιατί το Κομμουνιστικό Κόμμα απείχε από την εξέγερση στη νοτιοανατολική Ουκρανία;

TR: Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για αυτό, γιατί ήμουν η ίδια μέλος του κόμματος, και είναι μια πολύ οδυνηρή εμπειρία, αλλά η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος αποτελεί ντροπή για το κομμουνιστικό κίνημα. Νομίζω ότι κράτησαν απόσταση από την εξέγερση του Ντονμπάς λόγω της διαφθοράς της ηγεσίας του κόμματος και επειδή η ηγεσία ήθελε να μείνει «καθαρή» σε περίπτωση αποτυχίας της εξέγερσης.

ΑΑ: Κατά τη γνώμη σου, υπάρχει σήμερα η δυνατότητα να δημιουργηθούν μάχιμες μονάδες γυναικών όπως οι μονάδες αυτοάμυνας των γυναικών στο Κουρδιστάν; Υπάρχει ανάγκη για κάτι τέτοιο;

TR: Η ευκαιρία είναι εκεί – έχουμε πολλές γυναίκες στο στρατό, και πολλές που θέλουν να πολεμήσουν. Νομίζω ότι υπάρχει μια ανάγκη: δυστυχώς, οι περισσότεροι άνδρες έχουν καταφύγει στη Ρωσία ή νομίζουν ότι δε χρειάζεται να υπερασπιστούν τη γη τους. Δεν είναι όλοι έτσι βέβαια, ζητώ συγγνώμη, αλλά υπήρξε μια μείωση του ανδρικού πληθυσμού του Ντονμπάς. Δεν πήγαν όλοι να υπερασπιστούν τη γη τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Πολλοί απλώς το έβαλαν στα πόδια.

ΑΑ: Πώς αντιμετωπίζονται οι γυναίκες στις πολιτοφυλακές του Λουγκάνσκ;

Τ: Στην ταξιαρχία μάς αντιμετωπίζουν αξιοπρεπώς, αλλά και πάλι, δυστυχώς, όχι όλοι. Δε μπορώ να μιλήσω για όλες τις πολιτοφυλακές του Λουγκάνσκ. Ξέρω ένα πράγμα, ότι ο στρατός είναι απρόθυμος να πάρει γυναίκες, και το κάνει με βάση τους εξής όρους: μέγιστη ηλικία τα 35 έτη και προηγούμενη στρατιωτική εκπαίδευση.

sam_0218-1024x768

ΑΑ: Τι θα έλεγες σε εκείνους που στέκονται στην πρώτη γραμμή της απέναντι πλευράς του μετώπου;

TR: Επειδή είμαι Ουκρανή (σύμφωνα με την 5η στήλη των σοβιετικών διαβατηρίων, και δεδομένου ότι οι πρόγονοί μου ήταν Κοζάκοι της Ζαπορόζιε), θα τους έλεγα το εξής. «Παιδιά! Ο κοινός μας εχθρός κάθεται στα κοινοβούλια του Κιέβου και της Ουάσιγκτον. Η Ρωσία είναι μια χώρα που μας περιποιήθηκε και μας ανέθρεψε. Οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί και οι Λευκορώσοι είναι ένας λαός! Έρχεστε στη γη μας, μας σκοτώνετε, και εν τω μεταξύ το σπίτι σας και η οικογένειά σας πουλιούνται στο θείο Σαμ. Και οι αυταπάτες που σας τάισαν, για Μεγάλη Ουκρανία, δεν είναι τίποτα άλλο από παραμύθια. Δε χρειάζεται να πολεμάτε εναντίον μας, αλλά να πάρετε τα όπλα σας και να πάτε στο Κίεβο για να αφαιρέσετε το «τσιμπούρι» από τη γη σας. Μόνο μετά την ανατροπή της χούντας (η οποία ήρθε στην εξουσία μέσα από ένα παράνομο, ένοπλο πραξικόπημα) θα υπάρξει ειρήνη στη χώρα μας. Σας οδηγούν στη σφαγή, σας μετατρέπουν σε διαπραγματευτικό χαρτί, αλλά κανείς δε σας βοηθά αν είστε τραυματίες, και σε περίπτωση θανάτου σας κανείς δεν θα βοηθήσει την οικογένειά σας. Στέλνοντάς σας στο Ντονμπάς, σας έχουν ξεγράψει! Σκεφτείτε – πεθαίνετε για να κάνετε τον Γιατσένιουκ, τον Ποροσένκο, τον Τουρτσίνοφ, την Τιμοσένκο και άλλους σαν και αυτούς στο Κίεβο πλουσιότερους.

 

ΑΑ: Πώς θα ήθελες να δεις τη χώρα σου μετά τη νίκη;

TR: Μόνο σοσιαλιστική και μόνο με τη Ρωσία.

 

Πηγή

Αγγλική μετάφραση: Greg Butterfield

Ελληνική μετάφραση: ΠΠ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s